Huismama

Tijd voor mezelf..?

Het is zaterdagmiddag, 16.00 uur. Ik sta onder de douche. Ondanks dat papa bij de kleintjes is hoor ik dochterlief vanuit de woonkamer om mij roepen. Ik zucht eens diep terwijl ik de kraan heter en heter draai en geniet van de tijd voor mezelf. Vanavond hebben we een verjaardagsfeestje van een goede vriend van ons, maar eerlijk gezegd kan het me gestolen worden. De kinderen zijn de hele week al lamlendig van al het snot wat in hun hoofdjes zit. Levi zoekt ontzettend de grenzen op. Door het snot slaapt Lisa slecht en die gebroken nachten laten duidelijk hun sporen bij me achter. Mijn lontje is kort. Heel kort. Ik voel me opgebrand. Lijk mezelf een beetje kwijt te zijn.

Het liefst blijf ik nog een hele poos onder de douche staan, maar manlief wil nog even sporten. Dus sleep ik mezelf onder de douche vandaan, droog me af en kleed me netjes aan. Doe ik mijn haar? Veel of weinig make-up? Ik ga voor het gemak. Zo min mogelijk poespas vandaag. Het feestje begint om 18.00 uur en ondanks dat we daar te eten zullen krijgen, geef ik de kleintjes van tevoren nog even wat eten. Het is een groot drama aan tafel, de soep zit uiteindelijk overal…Mijn lontje is opgebrand en ik schiet keihard uit mijn slof. Verdorie, moet ik weer alles schoonmaken, ik heb wel betere dingen te doen! Ik overweeg serieus om toch maar met de kleintjes thuis te blijven, maar manlief haalt me over om toch mee te gaan. Als het echt niet gaat, zijn we immers zo weer thuis.

We zitten om 18.15 uur in de auto. Manlief is iets vergeten mee te nemen en we besluiten dat eerst even op te halen. Als we onze weg vervolgen blijkt er een omleiding ingesteld te zijn vanwege de Airborne feesten. Ook dat nog…Uiteindelijk komen we om 19.00 uur aanzetten op het feest. Toch voelt het als thuiskomen. Wat hangt hier toch altijd een heerlijke, warme en ontspannen sfeer! Wie je ook bent, je bent meer dan welkom. Net wat ik op dit moment nodig heb. Ondanks dat manlief steeds achter Levi aanholt en ik me meer bezighoud met Lisa dan met het voeren van een gesprek, voel ik dat ik ontspan. Waarom had ik ook alweer geen zin om te gaan?

Zondagmorgen sta ik om 7.30 uur weer naast mijn bed. Heerlijk uitgeslapen dus, aangezien ik doordeweeks vaker om 6.00 uur dan om 7.00 uur opsta. Ik maak snel een ontbijtje klaar en vlieg daarna een uur door het huis heen. Dan heb ik dat ook maar weer gehad. Om 9.30 uur slinger ik mijn laptop nog even aan en kan ik eindelijk mijn overvolle hoofd een beetje legen. De kleintjes zitten pedagogisch verantwoord voor de televisie. Het zal me op dit moment echt worst zijn.

Om 10.30 uur ga ik de deur uit, zonder kinderen. Ik ga koffie drinken met een concullega. Het blijkt ontzettend tussen ons te klikken en voor we het weten is het lunchtijd. Ik geniet enorm van het feit dat ik een gesprek met iemand kan voeren zonder dat ik steeds onderbroken word. Mezelf weer eens kan horen denken. Om 14.30 uur (jaja!) ben ik weer thuis en tref alleen Johan aan die op zijn kamer huiswerk zit te maken. In huis heerst een serene rust. Manlief heeft de kleintjes meegenomen naar opa en oma, zodat ik nog even kan werken. De schat!

Ik werk twee uur ongestoord en als een speer. Het ene na het andere project rond ik af. Ik voel dat ik weer lucht krijg, ruimte krijg in mijn volle hoofd. De spanning die zich de afgelopen week zo enorm had opgehoopt vloeit weg uit mijn lijf. Als iedereen weer thuis is ben ik blij en tevreden. We gaan redelijk op tijd naar bed en veel te snel is het alweer maandagochtend. Ondanks een uitstapje om 4.30 uur en het gevoel dat ik vanaf dat moment geen oog meer heb dichtgedaan, voel ik me kalm als ik opsta. Mijn geduld is weer terug van weggeweest.

Levi test me deze maandagmorgen weer uit, want hij is stiekem heel erg moe. Het maakt me allemaal niet uit. Na gisteren even tijd voor mezelf te hebben gehad kan ik het weer hebben. Ik haal eens diep adem, ontspan en ga met mijn kleintjes spelen. Levi kijkt me een beetje twijfelend aan, lijkt niet zo goed te weten wat hij met zijn kalme moeder aan moet. Ik ben soms net een TGV, ik ga maar door. Maar zelfs een TGV heeft soms onderhoud nodig…

Tagged in:,
About 

Moeder van drie prachtige kinderen, levensgenieter, fanatiek. Kan moeilijk stilzitten, is gek op ijs en chocola.

9 Comments

  1. Marieke

    1 oktober 2017 - 22:56
    Reply

    Heel herkenbaar. Precies om die reden had ik gisteren een dagje voor mezelf en nam manlief de kinderen mee naar oma.

  2. Sheila

    22 september 2017 - 22:51
    Reply

    Het is heel erg belangrijk om jezelf niet te vergeten. En al helemaal als moeder zijnde. Ik zorg er dan ook zeker voor dat ik genoeg momenten neem per week voor mezelf. Dat kan zijn een bad, uit eten met vrienden, eens zonder kinderen naar vriendlief of lekker een boek lezen. En andersom zorg ik dat mijn man die momenten ook heeft. We worden er allebei betere ouders door.

  3. Merel

    22 september 2017 - 20:17
    Reply

    Heel herkenbaar. Goed dat je zo lekker hebt kunnen opschieten, dat ruimt enorm op in je hoofd en scheelt echt.

  4. Els

    20 september 2017 - 18:32
    Reply

    Soms heb je ook even tijd voor jezelf nodig om jezelf op te laden :-).

  5. Roelina

    20 september 2017 - 00:32
    Reply

    Tja, ook hier herkenbaar Gera! Je verdient het hoor, je bent ook maar mens. X

  6. Anita Willems

    19 september 2017 - 21:26
    Reply

    Wat een mooi stuk Gera!
    Ja, dat gevoel als je onder de douche staat, maar de kinderen laten je niet los en dat het allemaal niet opschiet en je denkt ‘laat allemaal maar’.
    Fijn dat het allemaal zo omgebogen is.

  7. nicole orriens

    19 september 2017 - 10:59
    Reply

    Soms heb je als moeder inderdaad even lucht nodig; daarna kun je er dan weer beter tegen. Heel herkenbaar.

  8. Rachel

    18 september 2017 - 20:56
    Reply

    Heel herkenbaar. Soms ga je maar en ga je maar, wat niet ten goede komt van jezelf. Even een momentje kan je dan weer zoveel meer energie geven. En vooral een momentje rust om je te concentreren op je eigen ding. Dat mis ik nog wel heel erg. Ach, mijn tijd komt wel weer als de kids naar school gaan.

  9. Christa

    18 september 2017 - 20:10
    Reply

    Zo herkenbaar! Ik had zaterdag zo’n dag. Heerlijk alleen door het dorp gestruind..2,5 uur weggeweest: zo fijn!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *