Huismama

Persoonlijk: een half jaar ZZP’er, hoe bevalt het me?

Het is vandaag alweer een half jaar geleden dat ik bij de Kamer van Koophandel binnenliep en als zelfstandige weer naar buiten kwam. Een half jaar wat voorbij is gevlogen met veel ups, maar ook een paar downs. Een half jaar ZZP’er, hoe bevalt het me?

Al jaren liep ik rond met het idee dat ik ZZP’er wilde zijn. Ik won informatie in, maar durfde nooit de grote stap te zetten. Want de stap is enorm als je het mij vraagt. Ineens heb je toch een enorme verantwoordelijkheid. Je administratie moet op orde zijn, je moet klanten zien te vinden en die vervolgens tevreden houden. Dat het werk gewoon echt nooit af is geldt natuurlijk ook voor mij als Virtual Assistant.

Voordelen van ZZP’er

Laat ik eens beginnen met de grote voordelen van mijn leven als zelfstandige. Ik ben om te beginnen zo ongelooflijk trots op elke cent die ik verdien, omdat ik bijna iedere opdracht zelf geregeld heb. Bijna iedere opdracht omdat ik nu samen met een vriendin/collega aan een opdracht werk. Samen kun je soms net even wat meer werk verzetten en het is natuurlijk wel zo gezellig!

Maar het grootste voordeel vind ik de vrijheid die ik in mijn werk heb. Ik werk immers op de momenten dat het mij uitkomt en niet omdat iemand anders dat zo bedacht heeft. Juist door die vrijheid heb ik enorm veel plezier in mijn werk en krijg ik er ontzettend veel energie van!

Mijn manco’s

Tja, dan ook maar even door naar mijn manco’s. Het ondernemerschap gaat echt niet alleen maar over rozen! Ik ben iemand die altijd te snel en teveel wil. Daardoor gun ik mezelf dan ook al snel te weinig rust. Daarnaast heb ik in het begin teveel gekeken naar wat er zogenaamd van mij verwacht werd. Want als ondernemer schijn je er niet bij te horen als je niet all-over social media bent en het ene marketing snufje na het andere probeert. En daar ging het voor mij even een beetje mis. Ik lette teveel op anderen en te weinig op wat ik zelf wilde. Over beïnvloedbaar gesproken…

Wie mij een beetje kent die weet dat ik een haat-liefde verhouding heb met social media. Ik heb er weinig mee en mijn volgers zijn er ook niet zo van geloof ik. Maar dat merk ik natuurlijk ook in mijn bereik van bijvoorbeeld Facebook. Af en toe heb ik eens een post die ineens goed scoort (daar snap ik dan zelf ook echt heel erg weinig van, geloof me) en als ik heel eerlijk ben kan ik daar niet meer van wakker liggen. Niet meer, omdat ik het me een tijdje wel degelijk aan heb getrokken. Ik heb het losgelaten, social media is gewoon (nog) niet mijn ding en dat moet ik accepteren.

Dicht bij jezelf blijven

Mijn grootste manco’s die ik heel moeilijk vind om toe te geven: te weinig tijd hebben en het kijken naar anderen. Begrijp me niet verkeerd, ik gun iedereen zijn successen. Maar heel soms voel ik dan toch een vlaag van jaloezie, omdat het bij mij in mijn ogen allemaal te langzaam gaat. Zo, ik heb het opgeschreven. En al is het misschien niet fraai, ik ben ook maar een mens. Maar ik heb ervoor gekozen om zelf voor mijn kinderen te zorgen en in de tussentijd aan mijn bedrijf te werken. In de praktijk betekent dat dat ik maximaal vier uur per dag heb om te werken. Op een goede dag. Vaak heb ik minder tijd dan dat…

Afgelopen week zat ik een klein beetje met mezelf in de knoop. Zou het een goed idee zijn om toch opvang te regelen voor Levi en Lisa? Al is het maar voor één hele dag? Gelukkig ben ik ondertussen weer uit die knoop geraakt. Want dat wil ik niet, afgezien nog van het feit dat ik mijn kinderen daar helemaal geen plezier mee zou doen! Dus zit er voor mij niks anders op dan te accepteren dat de groei van mijn bedrijf langzamer gaat dan ik wil. Als Lisa volgend jaar ook naar de peuterspeelzaal gaat, krijg ik meer tijd tot mijn beschikking.

Groei

Maar al gaat het langzaam, er is zeker sprake van groei! En ook daar ben ik super trots op. In oktober had ik twee samenwerkingen voor mijn blog. Verder sleepte ik dus met mijn vriendin een grote opdracht binnen en werd ik benaderd om voorlopig maandelijks een blog te schrijven. Voor nu is dat natuurlijk geweldig!

Weet je, ik zal je een geheimpje verklappen. Hoe meer ik het losliet dat ik móest groeien, hoe harder de groei ging. Dat vond ik heel erg bijzonder om mee te maken. Ik blijf dus vooral lekker mijn eigen ding doen en grijp de leuke opdrachten die op mijn pad komen met beide handen aan. Komt er even niks op mijn pad? Dan is het ook goed. 

Hoe het me bevalt?

Om een lang verhaal kort te maken: ondanks mijn manco’s wegen de voordelen voor mij vele malen zwaarder. Ik vind het geweldig dat ik vanuit huis een positieve bijdrage kan leveren aan onze financiële situatie. En ach, laten we wel zijn, eigenlijk zijn het geen manco’s. Van tevoren wist ik immers dat ik een thuiswerkende moeder zou worden en dus op zoek moest gaan naar een juiste balans. Ik had ook niet verwacht dat dat zonder slag of stoot zou gaan. Mijn tijd komt wel!

 

About 

Moeder van drie prachtige kinderen, levensgenieter, fanatiek. Kan moeilijk stilzitten, is gek op ijs en chocola.

19 Comments

  1. Nicole

    11 november 2017 - 08:50
    Reply

    Door Merel ben ik dit bericht gaan lezen en ik moet zeggen dat ik erg opkeek/kijk naar jou. En ja ik was ook een tikkeltje jaloers want jij deed wat ik in de planning had maar telkens niet de stap durfde te zetten. Toch de stap genomen zoals je weet.. Met mijn VA bedrijf gaat het redelijk, ik mag zeker niet klagen maar wil meer en meer. En door dit artikel ben ik me weer even bewust dat het niet perse hoeft. Ik hoef niet op de top te zitten (nu al) en langzaam gaan is helemaal niet erg. Beter langzaam en goed dan snel en slecht!

    • Gera

      12 november 2017 - 11:16
      Reply

      Wauw, Nicole, ik moest jouw mooie, eerlijke reactie even laten bezinken. Weet je wat zo grappig is? Het gras is ergens anders echt niet groener hoor. Ik kijk namelijk op tegen grote bloggers zoals jij. Van jouw unieke bezoekers aantal kan ik alleen nog maar dromen. Daarom heb ik juist de stap genomen om op een andere manier voor mezelf te beginnen haha!

      Ik denk dat het alsmaar meer willen als zelfstandige een goed teken is. Voor mij is het in ieder geval heel erg herkenbaar! Mijn oorspronkelijke doel was om een goedlopend bedrijf te hebben als de kinderen naar school gaan. Dat betekent dat ik nog 2,5 jaar de tijd heb. Op dit moment is dat echt mijn mantra, zo kan ik het loslaten. En wat je zegt over beter langzaam en goed dan snel en slecht is zó waar!

  2. Marion Middendorp

    7 november 2017 - 07:56
    Reply

    Ik werk inmiddels al zo’n 13 jaar als ZZP’er… Ik ben er destijds bewust mee begonnen om zelf voor mijn zoontje te kunnen zorgen. Ook mijn zoon is nooit naar de opvang geweest. Het is echter wel heel zwaar geweest. En nog steeds… Als ‘thuiswerker’ ben je nooit klaar en lijkt het alsof je je werk altijd tussendoor moet doen. Echt een rustige werkplek heb je (vaak) niet. Ook kun je geen deur achter je dichttrekken en je een volledige werkdag alleen op je werk concentreren. Zoals dat wel het geval is als je buiten de deur voor een werkgever werkt.
    Het leven van een ZZP’er gaat zeker niet over rozen. Vaak bloed, zweet en tranen. Vallen en opstaan. Toch ben ik blij dat ik er voor heb gekozen en dat mijn zoon daardoor niet naar de kinderopvang heeft hoeven gaan. En ja, dat is soms frustrerend omdat je zoveel meer had willen doen… maar aan de andere kant geeft het ook een gevoel van voldoening.
    Inmiddels is mijn zoon een puber en zit niet meer zo op mijn gezelschap te wachten. Mijn werktijd is verlengd…:) Inmiddels draait mijn site prima, meer dan 120.000 bezoekers per maand en ik zie er voorlopig nog steeds groei in. En daar ben ik trots op. Maar ik heb het zeker niet cadeau gekregen… 🙂

    • Gera

      7 november 2017 - 18:45
      Reply

      Wauw, dank je wel voor je uitgebreide reactie! En gedeelde smart is ook in deze weer halve smart. Ik herken jouw verhaal volkomen. Ondanks dat het een bewuste keus is om het zo te doen is het soms inderdaad een beetje veel van het goede. Van mezelf mag ik er dan ook niet over “zeuren” want hé, ik wilde het zelf toch?
      Meer dan 120.000 ub, daar droom ik voorlopig nog wel even van. Wie weet waar ik sta over 13 jaar?

      • Marion Middendorp

        7 november 2017 - 19:21
        Reply

        Geloof me… dit is het resultaat van vallen, opstaan en doorgaan. Ik heb namelijk opnieuw moeten beginnen. Na een jaar of 5 had ik een goed lopende site, zelfs nog beter dan nu. Met een maandelijks bereik van zo’n 250.000 tot 300.000 bezoekers… Ik moest echter de site vernieuwen en daar heb ik een bureau voor ingeschakeld. Veel geld voor betaald om de site om te laten bouwen. Heel veel geld… Uiteindelijk ging de vernieuwde site online en had ik 90% (!!!!) bezoekersverlies. Alle pro’s zeiden dat het goed zou komen. Ik geloofde daarin. Maar uiteindelijk bleek niks minder waar. Mijn site was zo’n beetje vermoord… en ik kon volledig opnieuw beginnen. Jaren had ik er dag en nacht aan gewerkt… en uiteindelijk had ik niks meer. En… geen bereik=geen inkomsten! Het heeft een jaar geduurd voordat ik de moed had gevonden om opnieuw te beginnen. Vorig jaar was ik klaar met ombouwen en na een jaar heb ik weer een bereik opgebouwd van 120.000 bezoekers… Ik ben er blij mee. Super blij zelfs, omdat het me weer gelukt is. Maar het heeft mij heel veel gekost. Niet alleen tijd of geld, maar ook fysiek… Gelukkig was mijn drive groot genoeg om het toch te doen slagen… 🙂
        Zolang je ergens in gelooft, gaat het je lukken. En laat je nooit door tegenslagen uit het veld slaan. Ze maken je sterker en vooral creatiever. Je groeit ervan… Want de moeilijkste momenten, zijn juist de momenten waarop je verplicht wordt out of the box te denken. En het waren juist die momenten dat ik – achteraf gezien – de beste beslissingen heb genomen om verder te komen.
        Go for it!!

        • Gera

          7 november 2017 - 20:40
          Reply

          Jeetje, dat is heftig zeg, om je goedlopende bedrijf, wat je bloed, zweet en tranen gekost heeft weer aan de grond te zien staan! Wat zal je boos geweest zijn, al kon je daar natuurlijk niks mee…Bedankt dat je jouw verhaal met me wilde delen. Mocht ik er ooit doorheen zitten en inspiratie nodig hebben dan zal ik hier zeker aan terugdenken!

  3. Laura

    5 november 2017 - 10:20
    Reply

    Sowieso al knap dat je lekker voor jezelf bent begonnen! Snap wel wat dat loslaten van statistieken lastig is. Ik kijk er ook vaak naar een als ik er niet op let zit er nog wel eens een verrassing tussen. Succes met je bedrijfje in ieder geval!

    • Gera

      5 november 2017 - 18:37
      Reply

      Dank je wel! Ik heb het nog niet eens zozeer over de statistieken van mijn blog, maar meer over dat ik graag meer klanten zou willen hebben. Iedere keer dat ik dat gevoel losser laat komt er weer een klant of samenwerking op mijn pad. It takes time!

  4. Christa

    5 november 2017 - 08:07
    Reply

    Hardlopers zijn doodlopers Gera! Quality takes time! Je bent hartstikke goed op weg en ik verwacht alleen maar dat dat veel beter en meer gaat worden komende jaren!

    • Gera

      5 november 2017 - 18:33
      Reply

      Lief, dank je wel. Je hebt helemaal gelijk!

  5. Cynthia

    4 november 2017 - 18:59
    Reply

    Oooh, wát inspirerend dit. Ik ben hier zo blij mee. Ik moet denk ik meer loslaten. Net als jou. Ik word namelijk zo moe van het gefixeerde gevoel om te groeien! Xx Succes.

    • Gera

      4 november 2017 - 21:37
      Reply

      Lieve Cynthia, ik vind het zo’n groot compliment dat je mijn artikel inspirerend vind! Ik herken dat verstikkende gevoel van het moeten groeien. Laat het los, je bent net begonnen. Stapje voor stapje lopen wij naar ons doel dat we onszelf hebben gesteld. Het duurt misschien iets langer dan we hadden gehoopt, maar, zoals Anita net al zei: misschien is gestage groei wel beter als snelle groei.
      Ik geniet er nu weer meer van in ieder geval! Heel veel succes mop!

  6. Melanie

    4 november 2017 - 18:26
    Reply

    Ik gaf mezelf een jaar om te zien welke kant ik op wil met mijn blog. Een plan van aanpak geschreven en ga dit nu invoeren. Ik weet wat ik wil en ik ga er voor. Misschien lukt het binnen een jaar. Misschien pas over 3 jaar. Ondertussen probeer ik zoveel mogelijk te genieten. En heel veel los te laten. Je zegt het zelf al. Loslaten geeft rust en uiteindelijk groei. Ik vind je dapper zoals je het doet. Je bent trouw aan jezelf en daar mag je echt trots op zijn.

    • Gera

      4 november 2017 - 21:32
      Reply

      Wat lief, dank je wel! Zo heb ik ook ontzettend veel bewondering voor jou. Omdat jij je ondanks je dyslexie niet op je kop laat zitten en in een hoekje laat duwen. Jij stoere chick komt er ook gewoon!
      Dat trouw zijn aan mezelf was ik heel even een beetje kwijt…Gelukkig heb ik mezelf weer gevonden!

  7. Anita Willems

    3 november 2017 - 15:42
    Reply

    Een gestage groei is misschien juist wel bestendiger dan een snelle groei.

    • Gera

      4 november 2017 - 21:29
      Reply

      Dat ben ik helemaal met je eens. Vooral ook omdat je zoveel moet leren! Maar goed, het loslaten gaat als ik eerlijk ben een beetje met vallen en opstaan…

  8. Patricia

    3 november 2017 - 12:34
    Reply

    Wat fijn dat het zo goed bevalt. Ik ben ook hard aan het brainstormen over hoe en wat in de toekomst nu mijn baan is weg gevallen. Goed dat je sommige dingen ook gewoon accepteert. Ik merk ook dat hoe minder ik met de statistieken bezig ben hoe beter het gaat. Ik wens je veel succes met alles.

    • Gera

      4 november 2017 - 21:27
      Reply

      Ja, ik snap dat je op het moment ontzettend druk bezig bent om alles op een rijtje te zetten. Je baan verliezen is niet niks, ik ben benieuwd naar wat je gaat doen!
      Dat loslaten is voor mij echt wel een leerdoel. Dat gaat met vallen en opstaan. Maar goed, dat ik me er van bewust ben is natuurlijk al een enorme stap!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *