Huismama

Doorrijden na een ongeluk, zou jij dat doen?

Zoals zo vaak was ik vandaag weer eens op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Nadat ik Levi naar de peuterspeelzaal had gebracht stond ik nog even met een paar moeders te praten voordat ik op de fiets naar huis stapte. Ik was getuige van een ongeluk tussen twee auto’s. Sinds dat moment vraag ik me af: zou jij doorrijden na een ongeluk?

De school waar Levi op zit staat bovenaan een heuvel. Op de heenweg moet ik altijd flink doortrappen terwijl het op de terugweg bijna vanzelf gaat. Heb ik net lekker de vaart erin, moet ik helaas alweer afremmen. Onderaan de heuvel ligt namelijk een behoorlijk druk kruispunt. Dit kruispunt wordt geregeld door zogenaamde “bolletjes verkeerslichten”. Ken jij hem nog van je theorie examen? Rechtdoorgaand verkeer gaat dan altijd voor afslaand verkeer. Persoonlijk vind ik het geen handig systeem, maar goed…

Net voor ik bij het kruispunt was sprong ons verkeerslicht op groen. Dat was boffen, ik mocht vaart maken in plaats van afremmen! Terwijl ik het kruispunt nader hoor en zie ik voor me ineens twee auto’s op elkaar botsen. Een linksafslaande auto botste op een rechtdoorgaande…

Ik stop en kijk eens om me heen. Een moment lijkt de wereld stil te staan. Niemand onderneemt actie, ik stap af en zet mijn fiets op de standaard. Ineens komt iedereen weer bij zijn positieven, ziet dat zijn of haar stoplicht groen is en begint te rijden. Vol ongeloof kijk ik mensen aan, gooi mijn handen vragend in de lucht en roep: “Is er dan werkelijk niemand bereid om even te stoppen?” Hoe kunnen al die mensen doorrijden na een ongeluk?

De ene auto staat midden op de kruising. Terwijl er auto’s voorzichtig passeren, stapt de bestuurster uit. Ik vang haar op. Ze blijkt hier niet bekend te zijn, kent het kruispunt ook niet. “Ongelooflijk, ze reed zomaar door!” roept ze uit. Rustig vertel ik haar dat het er nu even niet toe doet, maar dat beide partijen in dit geval groen hadden. Dat ze helaas zelf in dit geval fout zat. Ik vraag haar of de auto nog kan rijden en vraag of ze de auto van de kruising af kan halen.

Ondertussen loopt ik naar de andere bestuurster. Zij zit nog steeds in haar auto. Ik zie een man met een telefoon in zijn hand en vraag of hij toevallig de politie belt. Hij knikt bevestigend en ik voel me rustiger worden. Fijn om te weten dat ik hulp heb gekregen! Ik open met luid gekraak het portier van de bestuurster. Ik vraag haar hoe het gaat en of ze in orde is. Ze knikt en zegt gelukkig nergens pijn te hebben. Ze lijkt in een lichte shock te zijn.

Op dat moment komt ook de politie er al aangereden. Ik loop weer even naar “bestuurster nummer 1”, die druk aan het bellen en regelen is geslagen. Nadat ze heeft opgehangen omhelst ze me en bedankt ze me dat ik gestopt ben. “Ongelooflijk dat iedereen doorreed”, zegt ze. Ik kan niet anders dan mijn verbazing met haar te delen. Dat iedereen zomaar doorreed heeft denk ik nog de meeste indruk op me gemaakt.

De politie neemt het al snel over. Ik praat met de man die de politie belde. We spreken allebei onze verbazing uit over dit kruispunt. Als je hier onbekend bent snap ik dat je op dit kruispunt de mist ingaat. We vragen de politie of we nog wat kunnen betekenen, maar gelukkig wordt het verder verzekeringswerk. Ook de politieagent bedankt ons uitvoerig dat we gestopt zijn: “Ik zie het helaas vaak anders…”

Met nog natrillende handen en de tranen in mijn ogen vervolg ik op de fiets mijn weg. Ik bedenk me stilletjes dat ik hoop dat, mocht ik ooit een ongeluk krijgen, er toch mensen zijn die zich over me ontfermen. Die niet doorrijden na een ongeluk. Want ik heb nu met eigen ogen kunnen zien hoe kwetsbaar je dan bent…

 

Tagged in:,
About 

Moeder van drie prachtige kinderen, levensgenieter, fanatiek. Kan moeilijk stilzitten, is gek op ijs en chocola.

15 Comments

  1. Ingrid Ferwerda-Jacobs

    5 oktober 2017 - 13:37
    Reply

    Nee, als het enigszins mogelijk is zou ik stoppen en kijken of ik kan helpen. EHBO diploma heb ik niet, dus dat valt al af. Maar kijken of ze aanspreekbaar zijn en intussen 112 bellen? Ja. En ook anderen aanhouden om te kijken of ze kunnen helpen.
    Overigens, als iemand zelf de veroorzaker is kán het voorkomen dat hij/zij uit paniek doorrijdt. Veel mensen begrijpen dat niet. (Zelf ook gelukkig nooit meegemaakt. Kan me niet voorstellen dat ik door zou rijden dan, maar dat weet je pas als het zover zou zijn.) Je hebt dan 24 u. de tijd om je alsnog te melden.

    • Gera

      8 oktober 2017 - 14:35
      Reply

      Inderdaad, ook al heb je geen EHBO, dan nog kun je wat doen. Als veroorzakers in paniek schieten kan ik me voorstellen dat ze doorrijden, al is dat ook niet mijn stijl. Je weet het pas als het zover is…Ik hoop het nooit mee te hoeven maken!

  2. Christa

    1 oktober 2017 - 16:43
    Reply

    Toen ik zelf betrokken was bij een auto ongeluk bijna een jaar geleden heb ik me daar ook over verbaasd.
    Er zijn echt nog geen handjevol mensen die het wél doen.
    Sinds mijn ongeluk weet ik dat ik het wel zou doen wanneer ik zoiets zie gebeuren.

  3. Sheila

    1 oktober 2017 - 12:11
    Reply

    Ja, ik deel je verbazing. Bizar!!! In het algemeen stoppen mensen pas als er iets te zien is. Als er een ambulance staat en er wordt gevochten voor iemands leven. Dan is het spectaculair, hè. Dat willen mensen zien. Verschrikkelijk! Dat is het moment om door te lopen. Als je niets kan betekenen. Maar andersom, dan stop je. Dan bied je hulp. In Duitsland zijn laatst 3 mensen berecht omdat ze geen hulp hebben geboden aan een man in nood. Hij is volgens mij uiteindelijk overleden, maar ze hadden hem genegeerd. Heel goed, vond ik dat. In Nederland bestaat er ook een wet voor. Het is bij de wet verboden om iemand in nood geen hulp te bieden. Maar ik heb er geen wet voor nodig. Ik zou altijd helpen, mits ik natuurlijk mijn eigen veiligheid kan garanderen. Ik heb niet voor niets een reanimatie training gevolgd. Maar als ik niet kan helpen, kan ik 112 bellen. Je kan altijd iets doen.

  4. Cynthia

    30 september 2017 - 09:34
    Reply

    Ongelooflijk hé? Ik kan me jouw ontdane gevoel en de tranen ook zo voorstellen!! Ik voel het haast. Zeker ongelooflijk dat anderen doorrijden hé? Ik was laatst getuige van een ongeluk tussen twee fietsers, waaronder 1 gehandicapte man. Hij viel om en sprak wartaal. Net of hij een ooit een beroerte had gehad. Ik gooide alles neer en ben gaan helpen. Met mij nog een andere vrouw. Maar er reden ook mensen door, misschien omdat wij al te hulp waren geschoten..

    • Gera

      8 oktober 2017 - 10:49
      Reply

      Wat fijn dat jij ook gestopt bent toen jij een ongeluk zag gebeuren. Lastig inderdaad, kijkers zijn overbodig en kun je in zo’n situatie missen als kiespijn.

  5. Merel

    29 september 2017 - 16:57
    Reply

    In een auto denk ik dat het misschien iets anders ligt, omdat je dan soms minder makkelijk kan stoppen. Maar als ik op de fiets zat zeker weten. Je schrikt je rot in zo’n ongeluk en dan is het fijn als iemand je even helpt. Hebben het zelf ook een aantal keer meegemaakt en eigenlijk kan ik maar één keer herinneren dat mensen daadwerkelijk hielpen (1992 geloof ik). Dat was een groepje pubers die daar in de buurt rondhing. Automobilisten en passerende fietsers reden toen ook allemaal door. Apart eigenlijk. Interessante discussie iig, ga hem delen!

    • Gera

      8 oktober 2017 - 10:45
      Reply

      Wat vervelend dat je zelf ook een aantal keereen ongeluk gehad hebt! Zo zie je maar dat niet alle pubers onverschillig zijn. In de auto is stoppen is soms lastig. Eigen veiligheid voorop.

  6. nicole orriens

    29 september 2017 - 11:07
    Reply

    Echt niet! Dat is toch niet netjes?! Maar misschien heeft iemand paniek, en reageert hij daardoor met doorrijden?

    • Gera

      8 oktober 2017 - 10:43
      Reply

      Als je ‘dader’ bent en in shock kan ik het ergens nog wel begrijpen dat je doorrijdt. Als omstander kun je jezelf best nuttig maken…

  7. Roelina Jut

    28 september 2017 - 12:01
    Reply

    vreselijk he… ik heb ook wel eens een ongeluk van dichtbij gezien, je krijgt dan echt een adrenaline boost. Ik zou nooit doorrijden, maar het gebeurt te vaak. Vooral als de aanstichter iets te verbergen heeft.

    • Gera

      8 oktober 2017 - 10:40
      Reply

      Inderdaad, de adrenaline nam het aardig over. Ik weet niet hoe ik zou reageren als ik de aanstichter zou zijn. Misschien dat je in shock doorrijdt. Maar als omstander kun je je toch nuttig maken. Als er tien man zou staan zou ik overigens wél doorrijden…

  8. Melanie

    28 september 2017 - 08:26
    Reply

    Zo zie je maar hoe verschrikkelijk de mentaliteit van de gemiddelde mens is. Ik heb EHBO en dus wettelijk verplicht om te helpen indien nodig. Ik zou zeker stoppen. Niet omdat ik het wetterlijk verplicht ben, maar omdat ik hrt mijn plicht als mens vind. Bovendien weet ik helaas uit eigen ervaring hoe fijn het is als mensen je helpen na een ongeluk.

    • Gera

      8 oktober 2017 - 10:35
      Reply

      Fijn om te lezen dat jij ook zou stoppen. Ergens had ik niet anders van je verwacht 😉.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *