Huismama

Voor en door moeders

Mijn rubriek Voor en door moeders is ontstaan vanuit een ideaal. Ik hoop op deze manier bij te mogen dragen aan meer onderling begrip. Dat we als moeders meer naar elkaar gaan luisteren in plaats van met ons vingertje te gaan staan wijzen. In deze reeks: gaf je flesvoeding of borstvoeding? Note: respect staat voorop, ook als je het niet met elkaar eens bent!

Vandaag is het woord aan Michelle, eigenaresse van Abouthimandher.

Gedurende het eerste levensjaar van mijn zoontje heb ik borstvoeding gegeven. Dit wilde ik graag en gelukkig liep het goed zodra mijn zoontje er was. Ik wilde borstvoeding geven omdat ik vond (en vind) dat dit het beste zou zijn voor mijn zoontje. Kunstvoeding vond ik een goede tweede keus. Dat zou ik zonder slechte gevoelens hebben gegeven als de borstvoeding niet zou lopen of wanneer ik het niks zou vinden. Maar de borstvoeding liep hartstikke goed. Ik vond het ontzettend handig en mooi om op die manier mijn zoontje te voeden.

Ik voedde op verzoek. Dat was even wennen, omdat ik het lastig vond in te schatten of mijn zoontje nu honger had of dat er iets anders aan de hand was wanneer hij huilde. Maar dit kreeg ik vrij snel door en zodoende voedde ik wanneer hij daar om ‘vroeg’ of er behoefte aan had.

Het voeden ging fantastisch. Ik heb er gewoon geen andere woorden voor. Mijn zoontje zag je groeien door mijn voeding, hoe mooi is dat? Maar er was wel iets wat speelde gedurende het voeden. Ik kreeg last van depri-achtige gevoelens. In eerste instantie had ik niet door dat het tijdens het voeden was. De depri-achtige gevoelens waren maar van heel korte duur. De gevoelens kwamen ook vanuit het niets op zetten. En meestal duurde het maar een minuut of twee of drie. De depri-achtige gevoelens kan ik het best omschrijven als: ongelukkig, verdrietig, bezorgd en angstig voelen met een raar gevoel in je maag. Het ene moment voelde ik me blij, goed, en gelukkig. Vanuit het niets voelde ik me gewoonweg ongelukkig en kon ik me niets meer voorstellen van dat gelukkige gevoel wat ik een minuut daarvoor nog voelde.

Het viel mij op dat ik die negatieve gevoelens wel erg vaak had tijdens het voeden. Soms kwamen ze ook opzetten als ik met iets anders bezig was. Toen ben ik er echt eens op gaan letten. Wanneer had ik nu precies die negatieve gevoelens?Ik kwam erachter dat het gebeurde vlak voor de toeschietreflex. En de toeschietreflex gebeurde ook wel eens op momenten wanneer ik niet aan het voeden was, als mijn borsten bijvoorbeeld heel vol waren. Dat verklaart meteen waarom ik die negatieve gevoelens in eerste instantie toch linkte met het voeden.

Ik ben eens gaan Googelen en kwam erachter dat dit werkelijk bestaat en er meer over bekend is. Het heet D-TSR, oftewel dysforische toeschietreflex. Kort komt het erop neer dat er een disbalans is tussen een aantal hormonen die nodig zijn om borstvoeding te kunnen geven. In het geval van D-TSR is sprake van een tekort aan dopamine, wat er voor kan zorgen – als je daar gevoelig voor bent – dat je je ongelukkig, verdrietig of bezorgd kunt voelen vlak voor of tijdens het voeden.

Ik heb hier verder niets mee gedaan, behalve dat ik er rekening mee heb gehouden. Voor het voeden wist ik dat er negatieve gevoelens op zouden spelen. Gelukkig wist ik ook dat dit maar enkele minuten zou duren tot het weer over zou gaan. Het was het me niet waard om daarom te stoppen met het geven van borstvoeding. Uiteindelijk heb ik mijn zoon een jaar lang borstvoeding gegeven. Bij een eventuele tweede kindje zou ik – mocht de D-TSR weer opspelen – niet twijfelen en zou ik gewoon weer borstvoeding willen geven.

Bedankt voor je bijdrage Michelle! Lijkt het je leuk om mee te werken aan deze rubriek? Of heb je een idee voor een ander gastblog? Stuur dan een mail naar huismamablogt@gmail.com.

About 
Moeder van drie prachtige kinderen, levensgenieter, fanatiek. Kan moeilijk stilzitten, is gek op ijs en chocola.

6 Comments

  1. Roelina

    19 juni 2017 - 16:41
    Reply

    Wauw, wist niet eens dat dit bestond? Knap hoe jij hier mee om kon gaan en er vooraf rekening mee hield. Met al die hormonen in je lijf kan dat nog best lastig zijn

    • Gera

      19 juni 2017 - 17:50
      Reply

      D-TSR is inderdaad een bestaand iets, waar eigenlijk (te) weinig aandacht voor is. Toch is de vorm die Michelle beschrijft de milde variant, hoe vervelend ook. Sommige vrouwen worden er zelfs depressief en angstig van!

  2. Cynthia

    16 juni 2017 - 23:59
    Reply

    Wat apart dat je je depri lam voelen tijdens het geven van borstvoeding. En toch ook weer Een heel logisch klinkend iets..

    • Gera

      19 juni 2017 - 17:35
      Reply

      Ja, heel bijzonder hoe al die hormonen werken hè.

  3. Charel

    16 juni 2017 - 14:29
    Reply

    Wederom een mooi verhaal!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *